စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၁) - ဆန်အခြေခံ အလှကုန်ပစ္စည်းများ (Rice-based Cosmetics)
ဒီလုပ်ငန်းဟာ စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန်ရဲ့ "ဘေးထွက်ပစ္စည်း (By-product)" ကို ရွှေဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့နည်းလမ်းပါ။
အဓိကအချက်: ဆန်ဖွဲနု (Rice Bran)၊ ဆန်ဆီ (Rice Oil) နဲ့ ဆန်ဆေးရည် (Fermented Rice Water) တွေမှာ အသားအရေကို ကြည်လင်ဝင်းပစေတဲ့ အာနိသင်ရှိကြောင်း သိပ္ပံနည်းကျ အထောက်အထားတွေ ရှိပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ နမူနာ: ထိုင်းနိုင်ငံဟာ ဒီနည်းပညာကို အခြေခံပြီး အလှကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ထုတ်လုပ်ကာ နိုင်ငံပေါင်း ၄၀ ကျော်ကို တင်ပို့နေပါတယ်။
တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပုံ: နိုင်ငံအတော်များများမှာ ဆန်ဖွဲနုကို တိရစ္ဆာန်စာအဖြစ် ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းနေကြပေမဲ့၊ အဲဒီဖွဲနုကနေ ဆန်ဆီထုတ်ယူပြီး အလှကုန်ကုန်ကြမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ဈေးနှုန်း ၁၀ ဆမှ ၃၀ ဆအထိ မြင့်တက်သွားပါတယ်။
SME အတွက် အခွင့်အလမ်း: ကုန်ကြမ်း (စိုက်ပျိုးရေး) ကနေ ကုန်ချော (အဆင့်မြင့်မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်) အထိ ကိုယ်ပိုင် Brand တစ်ခုအနေနဲ့ ထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်းဟာ သဘာဝအလှကုန်ဈေးကွက်မှာ အကျိုးအမြတ်အများဆုံး ရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၂) - ဟင်းချက်သင်တန်းနှင့် အစားအသောက်ဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများ (Cooking Schools & Gastronomic Experiences)
ဒါဟာ အစားအသောက်တင်မကဘဲ "ယဉ်ကျေးမှု" ကိုပါ ဝန်ဆောင်မှုအနေနဲ့ ရောင်းချတာပါ။
လုပ်ငန်းပုံစံ: ဘန်ကောက်မှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ ဟင်းချက်သင်တန်းကျောင်း ၁,၀၀၀ ကျော်ရှိပါတယ်။ ၄ နာရီကြာ သင်တန်းတစ်ခုကို လူတစ်ဦးလျှင် ဒေါ်လာ ၄၀ ကနေ ၁၂၀ (မြန်မာငွေ ၁ သိန်းခွဲမှ ၄ သိန်းကျော်) အထိ ရရှိပါတယ်။
သင်တန်းထက် ပိုသော ဝန်ဆောင်မှု: ဒီမော်ဒယ်ဟာ ဟင်းချက်နည်းတစ်ခုတည်း သင်ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒေသတွင်းဈေးသို့ လိုက်လံပြသခြင်း (Market Visit)။
ဟင်းလျာများ၏ သမိုင်းကြောင်းကို ပြောပြခြင်း (Culinary History)။
လက်တွေ့ချက်ပြုတ်ခြင်း (Preparation)။
အားလုံးအတူတကွ စားသောက်ခြင်း (Shared Meal)။
အမြတ်အစွန်း: တစ်ခါသင်ရင် လူ ၆ ဦးကနေ ၁၂ ဦးအထိ လက်ခံပြီး တစ်ရက်ကို ၃ ကြိမ် သင်ပေးမယ်ဆိုရင် ခရီးသွားလုပ်ငန်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဒေသတွေမှာ တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ ၁ သိန်း (သိန်း ၃,၀၀၀ ကျော်) ကျော်အထိ ဝင်ငွေရနိုင်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ: ကိုယ့်ဒေသမှာ ကမ္ဘာကသိတဲ့ အစားအသောက်ယဉ်ကျေးမှု ရှိနေရင် အဲဒါကို ရိုးရိုးစားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ရုံတင်မကဘဲ နိုင်ငံတကာခရီးသွားတွေ စိတ်ဝင်စားမယ့် "အတွေ့အကြုံရောင်းချတဲ့ ဝန်ဆောင်မှု" အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။
SME လုပ်ငန်းရှင်များအတွက် စဉ်းစားစရာ: နံပါတ် (၁၁) က ကုန်ထုတ်လုပ်မှု (Manufacturing) ကို အားပြုတာဖြစ်ပြီး နံပါတ် (၁၂) ကတော့ ဝန်ဆောင်မှု (Service) ကို အားပြုတာဖြစ်ပါတယ်။ မိမိလုပ်ငန်းနဲ့ ဘယ်အရာက ပိုကိုက်ညီမလဲဆိုတာ သုံးသပ်ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။
.
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၃) - ငွေထည်နှင့် ကျောက်မျက်လက်မှုရတနာများ (Handcrafted Jewelry)
ဒီလုပ်ငန်းဟာ သယံဇာတရှိရုံတင်မကဘဲ "လက်မှုအနုပညာ" ကို အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး တန်ဖိုးမြှင့်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အခြေအနေ: ထိုင်းနိုင်ငံဟာ ငွေထည်ရတနာ တင်ပို့မှုမှာ ကမ္ဘာ့ဦးဆောင်နိုင်ငံ ဖြစ်ပါတယ်။ ချင်းမိုင်မြို့မှာတင် လက်မှုပညာရှင် ၁၀,၀၀၀ ကျော်ရှိပြီး ဥရောပ၊ ဂျပန်နဲ့ အမေရိကန်က အဆင့်မြင့် အရောင်းဆိုင် (Boutiques) တွေဆီ တိုက်ရိုက်တင်ပို့နေပါတယ်။
တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပုံ: ကုန်ကြမ်းဖြစ်တဲ့ သတ္တုနဲ့ ကျောက်ခဲတန်ဖိုးထက်စာရင် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ် (Brand)၊ ဒီဇိုင်းနဲ့ အဲဒီရတနာလေးရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း (Story of origin) ကိုပါ ထည့်သွင်းရောင်းချတဲ့အခါ ဈေးနှုန်း ၁၀ ဆမှ ၄၀ ဆအထိ မြင့်တက်သွားပါတယ်။
မြန်မာ SME များအတွက် သင်ခန်းစာ: ကျွန်ုပ်တို့ဆီမှာလည်း ပတ္တမြား၊ ကျောက်စိမ်းနဲ့ ငွေထည်လုပ်ငန်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါတွေကို ကျောက်ခဲအတိုင်း ဒါမှမဟုတ် ရိုးရိုးဒီဇိုင်းအတိုင်း ရောင်းမယ့်အစား နိုင်ငံတကာက နှစ်သက်မယ့် ခေတ်မီဒီဇိုင်း (Ethnic-modern fusion) အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရင် ကမ္ဘာ့ဒေါ်လာ ၅၀ ဘီလီယံရှိတဲ့ ဈေးကွက်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၄) - ကျန်းမာရေးအကျိုးပြု ဆေးဖက်ဝင်လက်ဖက်ရည် (Functional Infusions)
ဒါဟာ သာမန်လက်ဖက်ရည်ထက် ဈေး ၃ ဆမှ ၈ ဆအထိ ပိုရတဲ့ ဈေးကွက်ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အောင်မြင်မှု: ထိုင်းက တင်ပို့တာဟာ ရိုးရိုးလက်ဖက်ရည် မဟုတ်ပါဘူး။ သိပ္ပံနည်းကျ အကျိုးကျေးဇူးရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ပေါင်းစပ်ထားတာပါ။
ဥပမာ - အောင်မဲညို (Butterfly Pea): အောင်မဲညိုပန်းဟာ သံပရာသီးညှစ်လိုက်ရင် အရောင်ပြောင်းသွားတဲ့ အာနိသင်ကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်အတွင်း ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးသွားပါတယ်။ ဒါဟာ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ကျန်းမာရေးဈေးကွက် (Wellness market) ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပါပဲ။
ဈေးကွက်အခွင့်အလမ်း: ကျန်းမာရေးအတွက် အထူးဖော်စပ်ထားတဲ့ (Wellness positioning) အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ရောင်းချမယ်ဆိုရင် နိုင်ငံတကာဈေးကွက်မှာ ၁၀၀ ဂရမ်ကို ဒေါ်လာ ၄၀ (မြန်မာငွေ ၁ သိန်းခွဲခန့်) အထိ ဈေးရနိုင်ပါတယ်။
မြန်မာ SME များအတွက် အိုင်ဒီယာ: ကျွန်ုပ်တို့ဆီမှာရှိတဲ့ ရှားစောင်းလက်ပပ်၊ ဂျင်း၊ နနွင်း ဒါမှမဟုတ် ဒေသထွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ကမ္ဘာသုံး ကျန်းမာရေးသောက်စုံ (Infusions) အဖြစ် စနစ်တကျ ထုပ်ပိုးတင်ပို့နိုင်ပါတယ်။
အနှစ်ချုပ် သင်ခန်းစာ: ဒီလုပ်ငန်းနှစ်ခုလုံးက SME လုပ်ငန်းရှင်တွေကို ပေးချင်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်က "ကုန်ကြမ်းသက်သက်ကို မရောင်းပါနဲ့" ဆိုတာပါပဲ။ ရတနာဆိုရင် "ဒီဇိုင်းနဲ့ ဇာတ်လမ်း" ကို ထည့်ပါ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဆိုရင် "ကျန်းမာရေးအာနိသင်နဲ့ စနစ်တကျထုပ်ပိုးမှု" ကို ထည့်ပါ။ ဒါဆိုရင် နိုင်ငံတကာဈေးကွက်က အသင့်စောင့်နေပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၅) - အရိုးအကြောနှင့် အနားယူခြင်းဆိုင်ရာ ရော်ဘာထုတ်ကုန်များ (Natural Latex Products)
ဒီလုပ်ငန်းဟာ ရော်ဘာအစေးခြံပိုင်ရှင်တွေနဲ့ ရော်ဘာလုပ်ငန်းရှင်တွေအတွက် မျက်စိပွင့်သွားစေမယ့် အချက်ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အောင်မြင်မှု: ထိုင်းနိုင်ငံဟာ ရော်ဘာခေါင်းအုံး၊ မွေ့ရာ၊ ခါးထောက်ခုနှစ်နဲ့ ဖိနပ်အတွင်းခံ (Insoles) တွေကို နိုင်ငံပေါင်း ၈၀ ကျော်ဆီ တင်ပို့နေပါတယ်။
သဘာဝရော်ဘာ (Natural Latex) ရဲ့ အားသာချက်: ဓာတုပစ္စည်းတွေထက် ပိုမိုရုန်းကန်အားကောင်းတယ်၊ ဖုန်မှုန့်နဲ့ မှိုတက်ခြင်းကို သဘာဝအတိုင်း ခုခံနိုင်တယ်၊ အပူချိန်ကို ထိန်းညှိပေးနိုင်ပြီး သက်တမ်း ၁၅ နှစ်ကနေ ၂၀ အထိ ခံပါတယ်။
တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပုံ (Value-added): ရော်ဘာအစေးကို ကုန်ကြမ်းအတိုင်း ရောင်းတာထက်စာရင် အချောထည်မွေ့ရာတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့အခါ တန်ဖိုးဟာ အဆ ၂၀ မှ ၄၀ အထိ မြင့်တက်သွားပါတယ်။
SME အတွက် အချက်အလက်: ဒါဟာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အသင့်အတင့်ရှိရုံနဲ့ လုပ်လို့ရတဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်ပြီး အချောထည်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဒေါ်လာ ၂၀၀ မှ ၂,၀၀၀ အထိ ဈေးရနိုင်တဲ့ ပရီမီယံဈေးကွက် ဖြစ်ပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၆) - အဆင့်မြင့် အလှမွေးငါး မွေးမြူရေးနှင့် တင်ပို့ခြင်း (Ornamental Fish Export)
အလှမွေးငါးလောကမှာ အရေအတွက်ထက် "အရည်အသွေး" ကို ရောင်းချတဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အခြေအနေ: ထိုင်းနိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့နံပါတ် (၁) အလှမွေးငါး တင်ပို့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါးကို ဒီအတိုင်း အများကြီးမွေးပြီး ရောင်းတာထက် "မျိုးကောင်းမျိုးသန့် ရွေးချယ်မွေးမြူခြင်း (Selective Breeding)" ကို ပိုအားစိုက်ပါတယ်။
ဥပမာ - ငါးအလှ (Beta/Fighting Fish): ပြိုင်ပွဲဝင် ငါးအလှတစ်ကောင်ကို ဒေါ်လာ ၂၀ မှ ၂၀၀ အထိ ဈေးရပါတယ်။ ဥရောပ၊ ဂျပန်နဲ့ အမေရိကန်က ငါးစုဆောင်းသူတွေဟာ ရှားပါးလှပတဲ့ ငါးတွေအတွက် အထူးဈေးပေးပြီး တိုက်ရိုက်ဝယ်ယူကြပါတယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု: ဒီလုပ်ငန်းပုံစံဟာ ဒေါ်လာ ၂,၀၀၀ ကနေ ၁၀,၀၀၀ ဝန်းကျင် (မြန်မာငွေ သိန်း ၆၀ မှ ၃၀၀ ခန့်) ရှိရုံနဲ့ စတင်နိုင်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ရာသီဥတုဟာ အပူပိုင်းအလှမွေးငါးတွေအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိပါတယ်။
SME လုပ်ငန်းရှင်များအတွက် အနှစ်ချုပ်: ၁။ ကုန်ကြမ်းကို စက်မှုထုတ်ကုန်ပြောင်းပါ: ရော်ဘာကို အစေးခဲအတိုင်းမရောင်းဘဲ လူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပါ။ ၂။ အထူးပြုဈေးကွက် (Niche Market): ငါးမွေးရင်လည်း အများကြီးမွေးပြီး ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းတာထက်၊ ရှားပါးလှပတဲ့ မျိုးစိတ်တွေကို စနစ်တကျမွေးမြူပြီး ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်ကို တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်ပါ
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၇) - ရိုးရာအနုပညာနှင့် အဆင့်မြင့်တက်တူးလုပ်ငန်း (Specialized Body Art)
ဒါဟာ ရိုးရိုးတက်တူးထိုးတာထက် ပိုတဲ့ "ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံ (Cultural Experience)" ကို ရောင်းချတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အောင်မြင်မှု: ဘန်ကောက်မှာ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ တက်တူးစတူဒီယိုတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် "Sak Yant" လို့ခေါ်တဲ့ ထိုင်းရိုးရာအင်းကွင်းတက်တူးတွေဟာ နာမည်ကြီးပါတယ်။
ဝန်ဆောင်မှုပုံစံ: ဝါးချောင်း ဒါမှမဟုတ် သတ္တုချောင်းလေးတွေကို သုံးပြီး ရှေးဟောင်းရိုးရာအတိုင်း ထိုးပေးတာပါ။ ဒါဟာ ခရီးသွားလုပ်ငန်းမှာ တစ်နာရီလုပ်အားခ ဈေးအကြီးဆုံးရတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပုံ: တက်တူးတစ်ခုကို ဒေါ်လာ ၁၀၀ မှ ၅၀၀ အထိ ပေးရပါတယ်။ ဒါဟာ တက်တူးထိုးခသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအနုပညာရဲ့ သမိုင်းကြောင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ နောက်ခံနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအတွေ့အကြုံကိုပါ ရောင်းချတာပါ။
မြန်မာ SME များအတွက် အိုင်ဒီယာ: ကျွန်ုပ်တို့ဆီမှာလည်း တိုင်းရင်းသားရိုးရာ တက်တူးပညာတွေ၊ ရှေးဟောင်းအနုပညာဒီဇိုင်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါတွေကို စနစ်တကျ ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှု၊ ခေတ်မီတဲ့ ဈေးကွက်မြှင့်တင်မှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်ရင် ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် အလွန်အားကောင်းတဲ့ ဝင်ငွေလမ်းစ ဖြစ်လာမှာပါ။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၈) - ပင်လယ်ရေမှော် အဆာပြေမုန့်များ (Seaweed Snacks)
ကုန်ကြမ်းကို စက်မှုကုန်ကြမ်းအဖြစ်တင်ပို့မယ့်အစား "တိုက်ရိုက်စားသုံးနိုင်တဲ့ မုန့်" အဖြစ် ပြောင်းလဲတာပါ။
ဈေးကွက်အခြေအနေ: ကမ္ဘာ့ပင်လယ်ရေမှော်မုန့် ဈေးကွက်ဟာ ဒေါ်လာ ၂ ဘီလီယံကျော်ရှိပြီး တစ်နှစ်ကို ၁၆% နှုန်းနဲ့ တိုးတက်နေပါတယ်။ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ Taokaenoi ဆိုတဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ဟာ ပင်လယ်ရေမှော်မုန့် တစ်မျိုးတည်းနဲ့တင် တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ ၁၅၀ သန်းကျော် ဖိုး ရောင်းရပါတယ်။
တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပုံ: နိုင်ငံအတော်များများက ပင်လယ်ရေမှော်ကို ဒီအတိုင်း အခြောက်ခံပြီး စက်ရုံသုံးကုန်ကြမ်းအဖြစ် တင်ပို့ကြပါတယ်။ ထိုင်းနိုင်ငံကတော့ အဲဒါကို ပြည်တွင်းမှာတင် အရသာအမျိုးမျိုး (ဥပမာ- စပ်စပ်၊ အချို) နဲ့ မုန့်အဖြစ် ထုတ်လုပ်ပြီး နိုင်ငံပေါင်း ၅၀ ကျော်ကို တင်ပို့ရောင်းချပါတယ်။
SME များအတွက် အချက်အလက်: ပင်လယ်ထွက်ကုန်ကြမ်းကို ကိုယ်ပိုင်ဒေသအရသာနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး စနစ်တကျ ထုပ်ပိုးနိုင်ရင် ပြည်တွင်းမှာတင်မကဘဲ ပြည်ပဈေးကွက်အထိပါ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိပါတယ်။
SME လုပ်ငန်းရှင်များအတွက် အနှစ်ချုပ် သင်ခန်းစာ: ၁။ ယဉ်ကျေးမှုကို အဆင့်မြှင့်ပါ: မိမိဒေသမှာရှိတဲ့ ရိုးရာအနုပညာတွေကို ခေတ်မီတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုပုံစံနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး Premium ဈေးကွက်ကို ထိုးဖောက်ပါ။ ၂။ ကုန်ကြမ်းမှ ကုန်ချောသို့: ပင်လယ်စာ ဒါမှမဟုတ် စိုက်ပျိုးရေးကုန်ကြမ်းကို အခြားသူတွေဆီ ကုန်ကြမ်းအတိုင်း မရောင်းပါနဲ့။ ကိုယ်တိုင် အဆာပြေမုန့် ဒါမှမဟုတ် ကုန်ချောပစ္စည်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားထုတ်လုပ်ခြင်းကသာ အမြတ်အစွန်းအများဆုံး ရစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၁၉) - သစ်ခွနှင့် အပူပိုင်းပန်းပင်များ တင်ပို့ခြင်း (Orchid & Tropical Flower Export)
ပန်းကို ဖြတ်ပန်းအဖြစ်တင်မကဘဲ "အရှင် (Live Plants)" အဖြစ် ရောင်းချတဲ့ ပိုမိုမြတ်စွန်းတဲ့ မော်ဒယ်ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ မော်ဒယ်: ထိုင်းဟာ သစ်ခွဖြတ်ပန်း တင်ပို့မှုမှာ ကမ္ဘာ့ဒုတိယအကြီးဆုံးပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုအခါမှာ ပန်းအိုးနဲ့ စိုက်လျက်သားအပင်တွေ (Potted plants) နဲ့ မျိုးပွားဖို့ ဥ (Bulbs) တွေကို ပိုမိုတင်ပို့လာပါတယ်။
တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပုံ: ဥရောပဈေးကွက်မှာ သစ်ခွပန်းအိုးတစ်အိုးဟာ ဒေါ်လာ ၅ မှ ၂၅ အထိ ရောင်းရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မျိုးစပ်ထားတဲ့ ရှားပါးသစ်ခွ (Exclusive Hybrids) တွေကို စုဆောင်းသူတွေဆီ ရောင်းရင် တစ်ပင်ကို ဒေါ်လာရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းအထိ ရနိုင်ပါတယ်။
နည်းပညာ: ခေတ်မီဖန်လုံအိမ် (Technified Greenhouse) စနစ်နဲ့ စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးပြီး နိုင်ငံတကာဈေးကွက်ကို တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (၂၀) - စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ အကြံပေးလုပ်ငန်း (Technical Agricultural Consulting)
ဒါဟာ လုပ်ငန်း ၂၀ ထဲမှာ အရိပ်အယောင်အနည်းဆုံး၊ ဒါပေမဲ့ စာချုပ်သက်တမ်း အရှည်ဆုံးနဲ့ အတည်ငြိမ်ဆုံး ဝင်ငွေရတဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်ပါတယ်။
ဘာကြောင့် အရေးကြီးတာလဲ: ထိုင်းနိုင်ငံဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀ အတွင်း ကမ္ဘာ့အထိရောက်ဆုံး စိုက်ပျိုးရေးစနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ အခုအခါမှာ ထိုင်းပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီတွေဟာ အဲဒီ "နည်းပညာနဲ့ အသိပညာ" ကို အာရှနဲ့ အာဖရိကနိုင်ငံတွေဆီ အခကြေးငွေယူပြီး အကြံပေးလုပ်ငန်းအနေနဲ့ ပြန်လည်ရောင်းချနေပါတယ်။
ဈေးကွက်အခွင့်အလမ်း: နည်းပညာသုံးတဲ့ တောင်သူနဲ့ နည်းပညာမရှိတဲ့ တောင်သူကြားမှာ ထွက်နှုန်းဟာ ၃ ဆမှ ၅ ဆအထိ ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီထွက်နှုန်းကွာဟချက် (Gap) ဟာ အကြံပေးလုပ်ငန်းအတွက် ဈေးကွက်ပါပဲ။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု: ငွေကြေးအများကြီး မလိုပါဘူး။ လိုအပ်တာကတော့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ နည်းပညာဗဟုသုတ၊ မြေဆီလွှာစစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာတွေ၊ စိုက်ပျိုးရေးသုံး ဒရုန်း (Drones) နဲ့ ဒေတာဆန်းစစ်တဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲလ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝင်ငွေပုံစံ: တောင်သူတွေ၊ သမဝါယမတွေနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးကုမ္ပဏီတွေဆီကနေ ၁ နှစ်ကနေ ၃ နှစ်အထိ ကြာမြင့်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုစာချုပ်တွေနဲ့ ပုံမှန်ဝင်ငွေ ရရှိပါတယ်။
SME လုပ်ငန်းရှင်များအတွက် နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ
ဒီလုပ်ငန်း ၂၀ လုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရင် ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ သယံဇာတရှိရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့မှာရှိတဲ့ အရာတွေကို "တန်ဖိုးရှိတဲ့ ထုတ်ကုန်၊ အမှတ်တံဆိပ် (Brand) နဲ့ ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်ဝင် ပစ္စည်း" အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။
အဓိက အနှစ်ချုပ် (၃) ချက်:
ကုန်ကြမ်းကို ကုန်ချောပြောင်းပါ: ဆန်ကို ဆန်နို့လုပ်ပါ၊ ရော်ဘာကို မွေ့ရာလုပ်ပါ၊ သရက်သီးကို အမှုန့်လုပ်ပါ။
နည်းပညာနှင့် စံချိန်စံညွှန်း: တိုင်းရင်းဆေးကို ဆေးတောင့်လုပ်ပါ၊ စိုက်ပျိုးရေးကို ဒရုန်းနဲ့ နည်းပညာသုံးပါ။
ယဉ်ကျေးမှုကို အတွေ့အကြုံအဖြစ် ရောင်းချပါ: ဟင်းချက်တာကို သင်တန်းပေးပါ၊ တက်တူးကို ရိုးရာအနုပညာအဖြစ် ဝန်ဆောင်မှုပေးပါ။
"ဒါဟာ ပထဝီအနေအထားအရ အခွင့်အသာရနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်ကိုင်သူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် (Decision) သာ ဖြစ်ပါတယ်။"