ပဲသီးအမျိုးမျိုးနဲ့ ကလိုဗာအပင်တွေဟာ ပဲမျိုးရင်းဝင် အပင်မျိုးစိတ်ပေါင်း ၁၈,၀၀၀ ထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒီအပင်အများစုကို "နိုက်ထရိုဂျင် ဖမ်းယူပေးနိုင်သောအပင်များ" လို့ လူသိများကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ မြေဆီလွှာထဲမှာ နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ်ကို တိုးပွားစေပါတယ်။ အပင်တွေ ကြီးထွားဖို့အတွက် ပရိုတင်းဓာတ် ထုတ်လုပ်ရာမှာလည်းကောင်း၊ အလင်းစုဖွဲ့ခြင် ပြုလုပ်ဖို့အတွက် ကလိုရိုဖီးလ် ထုတ်လုပ်ရာမှာလည်းကောင်း နိုက်ထရိုဂျင်ကို လိုအပ်ပါတယ်။ #LGTmyanmar , #BBKmyanmar
ဒါကို စိုက်ပျိုးရေးမှာ အသုံးချနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ် အများကြီးလိုအပ်တဲ့ အပင်တွေနဲ့ ဒီလို နိုက်ထရိုဂျင်ဖမ်းပေးတဲ့အပင်တွေကို ရောနှောစိုက်ပျိုးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်နှစ်မှာ မြေဆီလွှာ ကောင်းမွန်ဖို့အတွက် ကလိုဗာလို အပင်မျိုးကို မြေဖုံးပင်အဖြစ် စိုက်ပျိုးနိုင်ပါတယ်။
ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် "နိုက်ထရိုဂျင်မြေသြဇာ ကျွေးလိုက်တာက ပိုပြီးတော့ အဆင်မပြေဘူးလား" လို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ဘာလို့ ဒီလို နိုက်ထရိုဂျင် ဖမ်းယူတဲ့ကိစ္စကို ခေါင်းစားခံ လုပ်နေရတာလဲ? ဒါကို နားလည်ဖို့ဆိုရင် နိုက်ထရိုဂျင် သံသရာ တစ်ခုလုံးကို အရင် နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။
နိုက်ထရိုဂျင် သံသရာ
ကမ္ဘာ့လေထုရဲ့ ၇၈ ရာခိုင်နှုန်းဟာ နိုက်ထရိုဂျင်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနိုက်ထရိုဂျင် အများစုဟာ အက်တမ်နှစ်ခု အခိုင်အမာ ပေါင်းစည်းထားတဲ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်လို့ အပင်တွေအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး။ အပင်တွေ စားသုံးနိုင်တဲ့ ပုံစံဖြစ်လာဖို့အတွက် ဗက်တီးရီးယား တွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ပါတယ်။
၁။ ဗက်တီးရီးယား အချို့က လေထုထဲက နိုက်ထရိုဂျင်ကို စားပြီး အမ်မိုနီယမ် အဖြစ် စွန့်ထုတ်ပါတယ်။
၂။ အဲဒါကို နောက်ထပ် ဗက်တီးရီးယား တစ်မျိုးက စားပြီး နိုက်ထရိုက် အဖြစ် စွန့်ထုတ်ပါတယ်။
၃။ ၎င်းကို တတိယ ဗက်တီးရီးယား တစ်မျိုးက ထပ်စားပြီး အပင်တွေအတွက် အသုံးအဝင်ဆုံးဖြစ်တဲ့ နိုက်ထရိတ် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါတယ်။
အပင်တွေဟာ ဒီဓာတ်တွေကို အမြစ်နားမှာရှိရင် တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်သလို၊ အမြစ်တွေမှာ ကပ်တွယ်နေတဲ့ မှိုမျှင် တွေကတစ်ဆင့်လည်း ရယူနိုင်ပါတယ်။ အပင်က မှိုမျှင်တွေကို သကြားနဲ့ ကာဘိုဟိုက်ဒရိတ် ဓာတ်တွေ ပြန်ပေးပြီး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုကြပါတယ်။
နိုက်ထရိုဂျင်ဟာ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာလည်းကောင်း၊ ရေနဲ့အတူ မျောပါသွားချိန်မှာလည်းကောင်း၊ လေထုထဲ ပြန်လည် ပျံ့လွင့်သွားချိန်မှာလည်းကောင်း မြေဆီလွှာထဲကနေ လျော့နည်းသွားတတ်ပါတယ်။ မြေဆီလွှာထဲမှာ အောက်ဆီဂျင် ကုန်ခမ်းနေရင်တော့ ဗက်တီးရီးယားတွေက နိုက်ထရိတ်ကို လေထုထဲက နိုက်ထရိုဂျင်အဖြစ် ပြန်ပြောင်းပစ်တတ်ပါတယ်။
နိုက်ထရိုဂျင် ဖမ်းယူခြင်း
နိုက်ထရိုဂျင် ဖမ်းယူပေးတဲ့ အပင်တွေဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖမ်းယူတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ အဲဒီအလုပ်ကို လုပ်ပေးမယ့် ဗက်တီးရီးယားတွေ နေထိုင်ဖို့ "အိမ်" ဖန်တီးပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအပင်တွေရဲ့ အမြစ်မှာ ဗက်တီးရီးယားတွေ အများကြီး နေထိုင်တဲ့ အမြစ်ဖု လေးတွေ ရှိပါတယ်။
ဒီဗက်တီးရီးယားတွေ ထုတ်ပေးတဲ့ အမ်မိုနီယမ်ဟာ မြေဆီလွှာထဲကို တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဘေးနားက အပင်တွေပါ အကျိုးရှိစေပါတယ်။ အပင်သေသွားတဲ့အခါမှာလည်း အဲဒီဗက်တီးရီးယားတွေဟာ မြေဆီလွှာထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ်စိုက်မယ့် အပင်တွေအတွက် အကျိုးပြုပါတယ်။
ဓာတုမြေသြဇာရဲ့ ပြဿနာ
ဓာတုမြေသြဇာတွေဟာ မြေဆီလွှာထဲက သက်ရှိတွေ မပါဘဲ နိုက်ထရိုဂျင် သန့်သန့်ကိုပဲ ထည့်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့အခါ ဒီနိုက်ထရိုဂျင်တွေဟာ ရေနဲ့အတူ မျောပါသွားပြီး မြစ်ချောင်းတွေကို ညစ်ညမ်းစေကာ ရေညှိတွေ အလွန်အမင်း ပေါက်ဖွားစေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီဓာတ်တွေဟာ ဖန်လုံအိမ်ဓာတ်ငွေ့ တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ နိုက်ထရပ်အောက်ဆိုဒ် အဖြစ် လေထုထဲ ပျံ့လွင့်သွားပါတယ်။
ဒါတင်မကသေးပါဘူး -
ဓာတုနိုက်ထရိုဂျင် ပမာဏ အများကြီးဟာ တီကောင်တွေကို သေစေခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးစေခြင်း ဖြစ်စေပါတယ်။
အပင်အမြစ်မှာရှိတဲ့ အကျိုးပြုမှိုတွေကို ပျက်စီးစေပြီး မြေဆီလွှာရဲ့ pH (အချဉ်အငန်) ကို ပြောင်းလဲစေပါတယ်။
အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင် "မြေဆီလွှာကို သေစေတာ" ပါပဲ။
မြေဆီလွှာထဲမှာ အကျိုးပြု သက်ရှိတွေ မရှိတော့တဲ့အတွက် အပင်တွေက အဟာရ မရတော့ဘဲ မြေသြဇာကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ အားကိုးလာရပါတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းထွက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေမှာ အဟာရဓာတ် လျော့နည်းလာရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်းမာတဲ့ အစားအစာရဖို့ ကျန်းမာတဲ့ မြေဆီလွှာ လိုအပ်ပါတယ်။
နိဂုံး
သင့်ပတ်ဝန်းကျင်က မြေဆီလွှာဟာ အာဟာရ ပြည့်ဝနေသေးရင် အဲဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းပါ။ ဒါပေမဲ့ မြေဆီလွှာတွေ ပျက်စီးနေပြီဆိုရင်တော့ နိုက်ထရိုဂျင် ဖမ်းယူပေးတဲ့အပင်တွေကို စိုက်ပျိုးပြီး မြေဆီလွှာထဲမှာ သက်ရှိလေးတွေ ပြန်လည် ရှင်သန်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။